Ze Szkodnej do reprezentacji Polski. Stanisław Czaja i jego niezwykła historia

Nosił ciężki rower kilka kilometrów polnymi drogami, żeby w ogóle dotrzeć do asfaltu. Gdy zgłosił się do klubu, usłyszał, że jest już za stary, by zaczynać karierę. Nie zrezygnował. Stanisław Czaja, kolarz pochodzący ze Szkodnej w gminie Sędziszów Małopolski, dotarł do ścisłej czołówki polskiego kolarstwa.

Zmarły 8 września 2026 roku Stanisław Czaja był medalistą mistrzostw Polski i reprezentantem kraju. Był związany z Ropczycami.

Wszystko zaczęło się w Szkodnej

Urodził się 13 maja 1955 roku. Pochodził ze Szkodnej, a następnie uczył się w Liceum Ogólnokształcącym w Ropczycach.

Co ciekawe, jedno z wydarzeń, które rozbudziło jego zainteresowanie kolarstwem, również miało związek z Ropczycami. W 1968 roku przez miasto prowadziła trasa etapu Wyścigu Pokoju.

Młody Czaja zobaczył kolorowy peleton i zapragnął znaleźć się kiedyś w podobnym wyścigu.

Usłyszał, że jest „za stary”

Jako uczeń drugiej klasy liceum zgłosił się do trenera Wisłoki Dębica, Henryka Cacały. W Ropczycach i Wielopolu Skrzyńskim nie było wówczas sekcji kolarskich.

Początkowo Czaja nie został jednak przyjęty. Miał usłyszeć, że jest już za stary na rozpoczynanie kariery sportowej. Nie odpuścił.

Kupił ważącego około 20 kilogramów Albatrosa i rozpoczął samotne treningi. Z rodzinnych stron do asfaltowej drogi miał około 3,5 kilometra.

Rower trzeba było więc przenosić polnymi drogami, a dopiero później można było trenować.

Jesienią 1972 roku ponownie pojawił się w Dębicy. Podczas sprawdzianu pokonał trenujących już juniorów Wisłoki. Tym razem został przyjęty.

Do reprezentacji Polski

Kariera potoczyła się błyskawicznie. W 1975 roku Stanisław Czaja wygrał klasyfikację generalną Bałtyckiego Wyścigu Przyjaźni.

Rok później znalazł się w kadrze przygotowywanej do igrzysk olimpijskich w Montrealu jako zawodnik rezerwowy reprezentacji Polski.

W 1977 roku zdobył brązowy medal mistrzostw Polski seniorów w wyścigu ze startu wspólnego. Triumfował również w Wyścigu Dookoła Meksyku, był szósty w Małopolskim Wyścigu Górskim.

Ścigał się w czasach Ryszarda Szurkowskiego, Czesława Langa i innych legend. Później wyjechał do Francji, gdzie również odnosił sukcesy.

O Ropczycach nie zapomniał

Po zakończeniu kariery Czaja został przedsiębiorcą i mecenasem sportu. Mimo upływu lat utrzymywał związki z miejscem swojej młodości.

Regularnie wspierał finansowo swoje dawne LO w Ropczycach i był fundatorem nagrody Primus Inter Pares dla najlepszych absolwentów. Jeszcze 1 września 2025 roku jako jeden z fundatorów wręczał nagrody uzdolnionym licealistom.

Jego droga zatoczyła więc koło – od chłopaka ze Szkodnej, który z ciężkim rowerem szukał drogi do treningu, przez kadrę Polski i międzynarodowe wyścigi, aż po mecenasa młodzieży.

Pozostawił motto, które dobrze podsumowuje tę historię: „To, co robisz dla siebie, znika z Tobą, to, co robisz dla innych, pozostaje na zawsze”.